Wat je ziet is wat je hoort… of andersom?

Wanneer verwarren de oren de ogen nu, en wanneer andersom? Dit lijkt te worden bepaald door welke van de twee de nauwkeurigste informatie geeft in een bepaalde situatie. Geluiden zijn in de tijd gestructureerd, en geven dus goede informatie over wanneer iets gebeurt, of hoeveel gebeurtenissen er na elkaar zijn. Beelden geven juist betere informatie over waar iets is. Denk maar aan gesproken en geschreven woorden. Bij gesproken woorden hoor je de afzonderlijke letters één voor één. Bij geschreven woorden kan je alle letters tegelijk zien, maar staan ze allemaal op een andere plaats. Dus als het belangrijk is te weten hoeveel flitsen er na elkaar plaatsvinden, zullen de hersenen de oren sneller geloven dan de ogen. Aan de andere kant, als het belangrijk is te weten waar iets plaatsvindt, gooien de ogen weer meer gewicht in de strijd. En kunnen de hersenen ons dus laten denken dat de pop praat, en niet de buikspreker.

Vereniging en verwarring in de hersenen

Als we aparte hersengebieden hebben voor visuele en auditieve informatie, waar en hoe worden deze dan verenigd? De illusies laten al zien dat het in elk geval heel snel en automatisch gebeurt. Bij de McGurk-illusie waren de proefpersonen zich er niet van bewust dat ze ineens andere lettergrepen hoorden. En zelfs terwijl we weten dat poppen niet kunnen spreken, denken we toch bij elke (goede) buikspreker weer even dat het de pop is die spreekt.

Recent onderzoek met behulp van zogenaamde neuro-imaging technieken, waarmee als het ware in de hersenen gekeken kan worden, heeft interessante resultaten opgeleverd. Zo vonden Beauchamp en collega’s van het National Institute of Health (NIH) in Washington, dat er hersengebieden bestaan die extra hard werken als de ogen en oren tegelijk informatie doorgeven die bij elkaar hoort (bijvoorbeeld een plaatje van een telefoon, en het bijbehorende gerinkel, zoals te zien in afbeelding 4a). Deze gebieden blijken precies tussen de occipitale en temporale hersenkwabben in te liggen, in de zogenaamde superieure temporale cortex (zie afbeelding 4b). Dus na de aparte verwerking in de daarvoor gespecialiseerde gebieden, worden beelden en geluiden in de hersenen verenigd. En soms dus ook verward, zoals we gezien hebben!

bron: http://www.kennislink.nl/web/show?id=133221&vensterid=811&cat=60360