Doel van de installatie is: De beleving creëren dat veiligheid en onveiligheid zich grotendeels in je hoofd afspeelt.
Zodra je alleen bent ga je ongemerkt allerlei dingen in je hoofd halen zonder dat je hier van bewust hoeft te zijn. Een ongemakkelijk gevoel ligt hier vaak aan ten grondslag. Om je fantasie op gang te brengen heb je echter wel input nodig in de vorm van bijvoorbeeld geluid,beeld of geur. Deze input kan je brein aanzetten tot het vormen van “levende beelden”.
Wanneer mensen zich ongemakkelijk voelen of bang zijn, zijn ze vaak geneigd om hiervoor wegte lopen. Wanneer je inderdaad de beleving creert waarbij mensen zich bewust worden van het feit dat de overgang van een veilig naar onveilig gevoel zich vooral in je hoofd afspeelt, kun je het weglopen in veel situaties vermijden. Het simuleren van de aanwezigheid van andere mensen in de kamer kan een onveilig gevoel scheppen. Mensen vinden het namelijk geen prettig gevoel om het idee te hebben dat er mensen in de buurt zijn, die je op dat moment niet kunt waarnemen.
De combinatie van telefoneren met schimmen neemt extra verwarring met zich mee. Mensen kunnen zich immers niet op twee of meer dingen tegelijk focussen waardoor je aandacht niet alles kan waarnemen. Doordat je aspecten uit het verhaal mist, ontstaat er verwarring en ga je hier je eigen “verhaal” van maken.
Met deze voorbeeldschaduwen heb ik getest hoe de uitwerking van de figuren op de muur is in combinatie met licht. Hoe verder je het figuur van de lamp af houdt, des te scherper de schaduw wordt. Hoe dichter bij de lamp, des te vager de schaduw. Aangezien het in onze niet de bedoeling is dat de schaduwen heel letterlijk te zien zijn, kiezen we ervoor om ze gewoon vaag weer te geven. Op deze manier is het toch nog ongemakkelijker voor de gebruiker, aangezien deze zo niet alles in detail goed kan waarnemen.
